De geur van oorlog en wasverzachter

De geschiedenis beweegt in golven. We deinen mee, denken dat we vooruitgaan, maar telkens spoelen we aan op dezelfde plek: een wereld die vastloopt. En dan volgt de klap. Een oorlog. Een wereldoorlog. Elke keer geavanceerder, efficiënter, dodelijker. En elke keer draait het om hetzelfde: geld. Macht. Grond. Ego.

Ze verkopen het als strijd tegen een vijand. Een zondebok. Maar dat is slechts het rookgordijn. De ware reden ligt dieper. Land, olie, invloed. En de mannen — het zijn meestal mannen — die hun naam in de geschiedenisboeken willen krassen, ongeacht de prijs.

De chaos is al begonnen. Je ziet het op sociale media: iedereen schreeuwt, niemand luistert. Propaganda is niet langer iets van staten. Het komt nu van influencers, van miljonairs met een ringlicht, van techbros met een podcast. De waarheid is vloeibaar geworden. De leugen is een businessmodel.

Ik kijk naar het journaal. Oorlogen, opstanden, dreiging. En dan: reclame. Een gezin dat lacht om de geur van een net gewassen handdoek. Een tropisch resort waar alles all-inclusive is behalve de realiteit. Europa staat in brand, Amerika is een vijand geworden, grootmachten dreigen. En wij? Wij verduurzamen onze huizen, kiezen een nieuwe kleur voor de muur, herinrichten onze tuin.

Wat is wijsheid? Ik heb mijn noodpakket klaarstaan. Omdat het door de overheid wordt geadviseerd. Ik kijk naar mijn kinderen en voel angst. Niet voor wat er is, maar voor wat komt. Voor wat wij zelf veroorzaken. Omdat we blijven stemmen op narcistische monsters. Omdat we vrijheid verwarren met shoppen. Omdat we denken dat kapitalisme gelijkstaat aan keuzevrijheid, terwijl het misschien niet meer is dan een dun laagje chroom over een roestend systeem.

Ik ben teleurgesteld. In mijn medemens. In onze collectieve blindheid. In de herhaling van fouten die we allang hadden moeten herkennen. Zien we niet hoe verschrikkelijk oorlog is? De geschiedenis herhaalt zich niet exact, maar ze rijmt. En ik hoor het gedicht al naderen.