Ik eet bijna geen vlees. Maar soms dus wel.
Mijn uitgangspunt is duidelijk: ik wil geen dierenleed, ik wil het klimaat niet nog verder de vernieling in helpen. Maar ik ben opgevoed met vlees, met kaas, met smaken die diep in mijn geheugen gegrift staan. En eerlijk is eerlijk: ik vind het lekker. Het is een eindeloos gevecht. Ik hou van koken, maar soms heb ik er geen zin in. Dan lonkt gebakken vis of een makkelijke maaltijd. Terwijl ik weet: ergens anders op de wereld zitten kinderen die honger hebben. Soms krijg ik daardoor geen hap meer door mijn keel. Het nieuws helpt ook niet. Het is één en al kommer en kwel. Maar ik sluit mijn ogen niet. Ik vind het een morele plicht om mezelf op de hoogte te houden. Al zit ik te kijken met water in mijn ogen. Elke dag een stortvloed van meningen komen er op mij af . Beelden. Recaties. Het gedrag van mensen. De politiek die verdeelt. De voedselindustrie die ons keer op keer misleidt. We worden op het verkeerde been gezet, zodat we maar blijven kopen. Zodat we maar blijven slikken...