Breinbrekers en Verhalen

Iedere kernmacht weet het: een nucleaire oorlog is niet te winnen.  Niet Rusland, niet de VS, niet China, niet Israël, niemand.  De eerste aanval is meteen het begin van het einde. Vergelding volgt automatisch.  Binnen uren verdwijnen steden, binnen weken stort het klimaat in.  Een nucleaire winter maakt geen onderscheid tussen daders en slachtoffers.  Zelfs de “winnaar” sterft mee. Daarom drukken zelfs de meest agressieve leiders niet op die rode knop.  Hoe religieus, fanatiek of autoritair ze ook klinken, als het om zelfbehoud gaat, worden ze ineens rationeel.  Iran, Noord-Korea, Pakistan, ze dreigen, maar ze gebruiken niets dat hun eigen vernietiging betekent.  Kernwapens zijn geen aanvalswapen. Ze zijn een schild. Waarom voelt het dan alsof we op de rand staan? Volg het nieuws,  de wereld instabieler is dan twintig jaar geleden.  Conflicten lopen door elkaar: Gaza, Oekraïne, Taiwan..Iran. Leiders praten harder.  Sociale media bl...

Als mensen het gevoel hebben dat links hen neerzet als dom, problematisch of moreel tekortschietend, maakt het weinig uit wat er in de verkiezingsprogramma’s staat. Ze stemmen vaak tegen wie hen afwijst, zelfs als dat hun eigen situatie schaadt. En dat is precies wat er nu gebeurt in Nederland. De publieke omroep laat steeds vaker een zeer rechts geluid horen. In de late avond, wanneer Pauw nog discussies voert, of De Wit kritische onderwerpen behandelt, en zelfs in nieuwsuitzendingen zoals 1Vandaag en Nieuwsuur, lijkt het dominante frame vaak te draaien om politieke strijd of persoonlijke meningen. Eva, Kokkelman, en zij van WNL blijven vaak steken in oppervlakkige debatten, terwijl de echte werking van macht en beleid nauwelijks zichtbaar wordt. Zelfs programma’s van de EO. Ze focussen vaak op thema’s vanuit een levensbeschouwelijke of zingevingshoek, maar dat betekent niet automatisch dat ze de machtsstructuren achter politiek en economie ontleden. Terwijl mensen met minder geld gel...

De geschiedenis beweegt in golven. We deinen mee, denken dat we vooruitgaan, maar telkens spoelen we aan op dezelfde plek: een wereld die vastloopt. En dan volgt de klap. Een oorlog. Een wereldoorlog. Elke keer geavanceerder, efficiënter, dodelijker. En elke keer draait het om hetzelfde: geld. Macht. Grond. Ego. Ze verkopen het als strijd tegen een vijand. Een zondebok. Maar dat is slechts het rookgordijn. De ware reden ligt dieper. Land, olie, invloed. En de mannen — het zijn meestal mannen — die hun naam in de geschiedenisboeken willen krassen, ongeacht de prijs. De chaos is al begonnen. Je ziet het op sociale media: iedereen schreeuwt, niemand luistert. Propaganda is niet langer iets van staten. Het komt nu van influencers, van miljonairs met een ringlicht, van techbros met een podcast. De waarheid is vloeibaar geworden. De leugen is een businessmodel. Ik kijk naar het journaal. Oorlogen, opstanden, dreiging. En dan: reclame. Een gezin dat lacht om de geur van een net gewassen handd...

Stel je voor: je bent miljardair. Je bezit een vloot aan brievenbusfirma’s, een trust op Jersey, een villa in Zwitserland en een belastingadviseur die sneller schakelt dan de Belastingdienst koffie kan zetten. En dan komt Nederland, met een opgestoken vinger en een glimlach, zeggen: 'We willen graag dat de sterke schouders meer belasting gaan betalen.' Je zou er bijna van in lachen uitbarsten, als je niet al op je jacht zat, ver buiten de territoriale wateren. Want laten we eerlijk zijn: belasting heffen op miljardairs is in Nederland een soort moreel theater geworden. We spelen verontwaardiging, we oefenen in Brussels overlegzalen onze bezorgde blik, en we knikken instemmend als Gabriel Zucman pleiten voor een wereldwijde rijkentaks van 2%. Maar in Nederland wist men niet hoe snel ze Frans Timmermans moesten cancelen want Nederland blijkt nog steeds een van de aantrekkelijkste belastingparadijzen voor het grote geld. Een belastingwalhalla met een keurige gevel. Dat mag niet ve...

Harry lacht nu breeduit. De overwinning van het Verbond van de Redelijkheid lijkt nabij. Maar zonder Timmeramentus, de wijze, strategische leider die zich heeft opgeofferd voor het grotere goed, is hij overgeleverd aan een Duistere tovernaar. Hij is de magiër van duistere spreuken, de meester van populistische retoriek: Wildemort. Wildemort, met zijn leger van haat-heksen, fluistert in de wandelgangen van het Ministerie van Magie: “Zuiver het land, sluit de grenzen, breek de bruggen.” Zijn toverstaf is X, zijn vloek een AI plaatje. En daar staat HarryJetten, de uitverkorene van het Klimaatverbond. Zijn mantel wappert, zijn idealen glanzen, maar de wind is guur. Hij moet zijn mannetje staan tussen de schreeuwende tovenaars van het Lagerhuis, waar elke nuance wordt verbrand als een verboden boek. Zonder Timmeramentus is er geen buffer meer tussen idealisme en opportunisme. Geen mentor die fluistert: 'Het gaat niet om macht, Harry, maar om moed.' Nu moet Harry zelf kiezen: blijft ...

Geert Wilders is niet slechts een politicus met scherpe standpunten; hij is het product van een langdurige angst die in ideologie is veranderd. Zijn persoonlijke trauma is een nationaal programma geworden. Wat begon als een reactie op bedreigingen van extremisten, is uitgegroeid tot een ideologie waarin 'de moslim' niet langer een individu is, maar een vijandig collectief. In zijn retoriek is zelfs de hardwerkende Nederlandse moslim niet meer deel van de samenleving, maar een risico of last. De voorzieningen van de staat, zegt hij impliciet, behoren alleen toe aan de 'echte' Nederlanders. Wie in zijn retoriek het woord moslim vervangt door Jood, Surinamer of homoseksueel, hoort meteen de morele contouren van fascisme. Het is een echo van een andere tijd. De taal van uitsluiting, van het aanwijzen van een bevolkingsgroep als bedreiging, schuift gevaarlijk dicht langs het gedachtegoed dat Europa ooit in de afgrond trok. Het is een vorm van morele apartheid, verpakt als pa...