Breinbrekers en Verhalen

Alles lijkt zich te herhalen. We zitten in het voorjaar van 2025 en de wereld voelt als een gebroken plaat. Godsdienstwaanzin laait weer op, het fascisme kruipt terug in het daglicht, en empathie wordt steeds vaker afgeschilderd als zwakte. Christenen die verkondigen dat medeleven ons ‘zacht’ maakt maar sluit ander zijn buiten. Politici die roepen om kracht, macht, controle. De samenleving lijkt haar gemeenschappelijke waarden te zijn kwijtgeraakt. Iedereen moet strijden, iedereen wil winnen. We zijn vergeten wat echtbelangrijk is. De samenleving. Soms lijkt het alsof het fatsoen van de mens verloren is gegaan. Alsof de goedheid, die stille kracht die ons verbindt, wordt overschreeuwd door haat, polarisatie en wantrouwen. De lessen uit onze geschiedenis lijken vergeten of weggelachen. We hebben een wereld gebouwd waarin algoritmes woede belonen en nuance verdacht is geworden. En toch… de goedheid is er nnog. Ik zie het elke dag om me heen. Niet luid, niet glorieus, maar in kleine, kopp...

Draait het leven niet om ervaringen? Toch, ik jaag ze niet na... ze komen vanzelf op me af, soms onverwacht, soms in alle eenvoud. Natuurlijk boek ik weleens een reis, maar een globetrotter kun je me niet noemen. Ik kan ook gewoon stil zitten in mijn tuin, niets doen en toch ervaren. Dan wuift de boom naar me, alsof hij zeggen wil: Kijk eens hoe mooi ik ben. Mijn dagelijkse reis is naar mijn werk, waar ik een mens help die aan het begin van zijn volwassen leven staat, en dan weer terugkeer. Ik sta met de andere forenzen, opgepropt als sardientjes, delen we ons stilzwijgend ongenoegen over het belabberde treinvervoer. Het is een routine, geen avontuur. Tenzij je plots in een goed gesprek belandt, of getuige bent van een conflict dat uit het niets opflakkert. Er zijn leuke ervaringen en minder leuke. Vandaag was een fijne. Een warme, vroege lentedag waarop Ruud en ik vieren dat we al 17 jaar getrouwd zijn. We besloten samen de tuin in te duiken. Hij had kruiden gekocht en een kweekkast. ...