Alle Kernbommennogaantoe.
Iedere kernmacht weet het: een nucleaire oorlog is niet te winnen.
Niet Rusland, niet de VS, niet China, niet Israël, niemand.
De eerste aanval is meteen het begin van het einde. Vergelding volgt automatisch.
Binnen uren verdwijnen steden, binnen weken stort het klimaat in.
Een nucleaire winter maakt geen onderscheid tussen daders en slachtoffers.
Zelfs de “winnaar” sterft mee.
Daarom drukken zelfs de meest agressieve leiders niet op die rode knop.
Hoe religieus, fanatiek of autoritair ze ook klinken, als het om zelfbehoud gaat, worden ze ineens rationeel.
Iran, Noord-Korea, Pakistan, ze dreigen, maar ze gebruiken niets dat hun eigen vernietiging betekent.
Kernwapens zijn geen aanvalswapen. Ze zijn een schild.
Waarom voelt het dan alsof we op de rand staan? Volg het nieuws, de wereld instabieler is dan twintig jaar geleden.
Conflicten lopen door elkaar: Gaza, Oekraïne, Taiwan..Iran.
Leiders praten harder.
Sociale media blazen alles op.
En het vertrouwen in politiek en internationale samenwerking is verdampt.
Het is logisch dat je denkt: “Iedereen weet dat dit fout kan gaan, waarom doen ze zo achterlijk?”
Maar achter de schermen werken duizenden diplomaten en militairen om precies dat te voorkomen.
Tot nu toe lukt dat, terwijl ondertussen wel tienduizenden onschuldige burgers sterven in conflicten die zij nooit hebben gekozen.
Ik noem het dle hypocrisie van dreiging versus vernietiging.
Waarom is hypothetische dreiging belangrijker dan daadwerkelijke verwoesting?
Dat is de morele leegte van diplomatieke taal.
Politici beheersen die taal perfect: ze praten om verantwoordelijkheid te ontwijken.
Niet omdat hij dat persoonlijk wil.
Maar omdat hij als premier dezelfde kooi binnenstapt waar Mark Rutte jarenlang in zat.
Een premier spreekt nooit alleen namens zichzelf. Alles wat hij zegt, geldt als het standpunt van Nederland, van de EU, van de NAVO. En Nederland is militair afhankelijk van de VS.
Bondgenoten kijken mee.
Elke zin kan gevolgen hebben.
En laten we eerlijk zijn: Rob Jetten spreekt niet in een leegte. Hij volgt het advies op van Mark Rutte.
Niet Rusland, niet de VS, niet China, niet Israël, niemand.
De eerste aanval is meteen het begin van het einde. Vergelding volgt automatisch.
Binnen uren verdwijnen steden, binnen weken stort het klimaat in.
Een nucleaire winter maakt geen onderscheid tussen daders en slachtoffers.
Zelfs de “winnaar” sterft mee.
Daarom drukken zelfs de meest agressieve leiders niet op die rode knop.
Hoe religieus, fanatiek of autoritair ze ook klinken, als het om zelfbehoud gaat, worden ze ineens rationeel.
Iran, Noord-Korea, Pakistan, ze dreigen, maar ze gebruiken niets dat hun eigen vernietiging betekent.
Kernwapens zijn geen aanvalswapen. Ze zijn een schild.
Waarom voelt het dan alsof we op de rand staan? Volg het nieuws, de wereld instabieler is dan twintig jaar geleden.
Conflicten lopen door elkaar: Gaza, Oekraïne, Taiwan..Iran.
Leiders praten harder.
Sociale media blazen alles op.
En het vertrouwen in politiek en internationale samenwerking is verdampt.
Het is logisch dat je denkt: “Iedereen weet dat dit fout kan gaan, waarom doen ze zo achterlijk?”
Maar achter de schermen werken duizenden diplomaten en militairen om precies dat te voorkomen.
Tot nu toe lukt dat, terwijl ondertussen wel tienduizenden onschuldige burgers sterven in conflicten die zij nooit hebben gekozen.
Ik noem het dle hypocrisie van dreiging versus vernietiging.
Waarom is hypothetische dreiging belangrijker dan daadwerkelijke verwoesting?
Dat is de morele leegte van diplomatieke taal.
Politici beheersen die taal perfect: ze praten om verantwoordelijkheid te ontwijken.
Neem Rob Jetten.
Onze kersverse premier, die in zijn rode outfit de wereld instapte, praat nu in de taal van geopolitiek.
Hij noemt de aanval van de VS en Israël op Iran “buiten het internationaal recht”,
maar toont tegelijk begrip voor hun motieven.
Iran is een “bruut regime”, zegt hij.
Iran schendt het internationaal recht.
Iran steunt milities.
Met andere woorden:
Hij veroordeelt de aanval niet, maar hij veroordeelt Iran wél.
Onze kersverse premier, die in zijn rode outfit de wereld instapte, praat nu in de taal van geopolitiek.
Hij noemt de aanval van de VS en Israël op Iran “buiten het internationaal recht”,
maar toont tegelijk begrip voor hun motieven.
Iran is een “bruut regime”, zegt hij.
Iran schendt het internationaal recht.
Iran steunt milities.
Met andere woorden:
Hij veroordeelt de aanval niet, maar hij veroordeelt Iran wél.
Niet omdat hij dat persoonlijk wil.
Maar omdat hij als premier dezelfde kooi binnenstapt waar Mark Rutte jarenlang in zat.
Een premier spreekt nooit alleen namens zichzelf. Alles wat hij zegt, geldt als het standpunt van Nederland, van de EU, van de NAVO. En Nederland is militair afhankelijk van de VS.
Bondgenoten kijken mee.
Elke zin kan gevolgen hebben.
En laten we eerlijk zijn: Rob Jetten spreekt niet in een leegte. Hij volgt het advies op van Mark Rutte.
Rutte is nu NAVO‑secretaris‑generaal en heeft jarenlang de internationale lijnen uitgezet waar Nederland nog steeds in vastzit.
In een wereld die in brand staat, volgt een nieuwe premier bijna automatisch het spoor van zijn voorganger.
Niet omdat Rutte hem letterlijk vertelt wat hij moet zeggen, maar omdat de diplomatieke realiteit hem daartoe dwingt.
De NAVO‑lijn, de Amerikaanse lijn, de Europese lijn, ze liggen al klaar voordat Jetten zijn mond opendoet.
De speelruimte die Rutte achterliet, dicteert zichzelf.
Het spel dat niemand wil benoemen. In de internationale politiek telt niet wie je aardig vindt, maar wie je nodig hebt.
Rutte hoefde Trump niet te bewonderen om met hem samen te werken.
Europa heeft de VS nodig vanwege Rusland.
Punt.
In een wereld die in brand staat, volgt een nieuwe premier bijna automatisch het spoor van zijn voorganger.
Niet omdat Rutte hem letterlijk vertelt wat hij moet zeggen, maar omdat de diplomatieke realiteit hem daartoe dwingt.
De NAVO‑lijn, de Amerikaanse lijn, de Europese lijn, ze liggen al klaar voordat Jetten zijn mond opendoet.
De speelruimte die Rutte achterliet, dicteert zichzelf.
Het spel dat niemand wil benoemen. In de internationale politiek telt niet wie je aardig vindt, maar wie je nodig hebt.
Rutte hoefde Trump niet te bewonderen om met hem samen te werken.
Europa heeft de VS nodig vanwege Rusland.
Punt.
Netanyahu doet precies hetzelfde.
Hij spreekt Amerikaanse conservatieve christenen toe met een warmte die vooral strategisch klinkt. Hoogstwaarschijnlijk meent hij er niets van. Hij weet dat hij hun steun nodig heeft, en dat bepaalt zijn toon.
Het is geen geloofsverklaring, het is berekening. Maar ook de VS is niet naïef.
Zij gebruiken Israël als strategische partner in het Midden-Oosten.
Iedereen speelt toneel.
Iedereen bespeelt elkaar.
Het systeem werkt zo.
En wij? Wij kijken naar leiders in Europa die handelen tegen hun persoonlijke voorkeur in, omdat geopolitiek hen daartoe dwingt. We zijn rijk maar hebben gekozen om achter de feiten aan te lopen.
We zien hoe belangen zwaarder wegen dan moraal. Hoe diplomatie soms meer wegheeft van theater dan van leiderschap.
Misschien kunnen we regeringen pas weer vertrouwen als corruptie wordt aangepakt
en macht niet langer wordt beschermd door toneelspel.
Tot die tijd draait de wereld op belangen, niet op eerlijkheid en eigenbelang
Het is geen geloofsverklaring, het is berekening. Maar ook de VS is niet naïef.
Zij gebruiken Israël als strategische partner in het Midden-Oosten.
Iedereen speelt toneel.
Iedereen bespeelt elkaar.
Het systeem werkt zo.
En wij? Wij kijken naar leiders in Europa die handelen tegen hun persoonlijke voorkeur in, omdat geopolitiek hen daartoe dwingt. We zijn rijk maar hebben gekozen om achter de feiten aan te lopen.
We zien hoe belangen zwaarder wegen dan moraal. Hoe diplomatie soms meer wegheeft van theater dan van leiderschap.
Misschien kunnen we regeringen pas weer vertrouwen als corruptie wordt aangepakt
en macht niet langer wordt beschermd door toneelspel.
Tot die tijd draait de wereld op belangen, niet op eerlijkheid en eigenbelang
Reacties
Een reactie posten