Breinbrekers en Verhalen

De oorspronkelijke Nederlander is wit. Dat zei Forum voor Democratie. 17 zetels in de peiling. Nederland staat op zijn kop. Hij bestaat echt, de oorspronkelijke Nederlander. Je kent hem. Hij huurt de Poolse loodgieter in omdat die goedkoper is. Hij kent de Marokkaanse groenteboer bij naam maar vergeet hem in het stemhokje. Hij laat zijn moeder verzorgen door handen die hij nooit de moeite nam te schudden. Hij juicht voor Gravenberch als die scoort voor Oranje. Zingt mee met het Wilhelmus. Maar heeft niet veel op met het koningshuis, want die leven op zijn belastingcenten. Het zijn mensen die zich klein voelen. Die jarenlang het gevoel hebben gehad dat de wereld veranderde zonder dat iemand het hen vroeg. Die niet meer weten waar ze staan. Zij krijgen een vijand aangewezen. Duidelijk. Herkenbaar. Met een gezicht. Racisme geeft hun een vloer terug. Ik mag dan niets hebben, maar ik ben tenminste van hier. Even voor wie het nog niet wist: de Nederlander stamt af van Anatolische boeren, Cen...

Op 4 mei stonden we weer stil. Twee minuten. Kransen werden gelegd, toespraken gehouden, de vlag hing halfstok. We herdenken de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de holocaust, de bezetting. Vandaag vieren we de vrijheid. Mooi. Maar wat vieren we eigenlijk?  Want iets klopt niet. Het ritueel is er nog. De woorden zijn er nog. Maar de inhoud, die is verdampt. 4 en 5 mei zijn tradities geworden. Blinde rituelen, uitgevoerd door mensen en instituties die precies datgene ondersteunen waartegen we zeggen te herdenken. De holocaust begon niet in de gaskamers. Die begon met het aanwijzen van een groep mensen als de oorzaak van alle problemen. De Jood werd de zondebok. Maar dat mechanisme, dat oude, taaie, gevaarlijke mechanisme, is niet verdwenen. Het heeft alleen een ander gezicht gekregen. De Jood van gisteren is de moslim van vandaag. De immigrant. De vluchteling. Wij jutten mensen op om te protesteren tegen azc's, terwijl we de slachtoffers van de holocaust herdenken op de Dam. ...

Iedere kernmacht weet het: een nucleaire oorlog is niet te winnen.  Niet Rusland, niet de VS, niet China, niet Israël, niemand.  De eerste aanval is meteen het begin van het einde. Vergelding volgt automatisch.  Binnen uren verdwijnen steden, binnen weken stort het klimaat in.  Een nucleaire winter maakt geen onderscheid tussen daders en slachtoffers.  Zelfs de “winnaar” sterft mee. Daarom drukken zelfs de meest agressieve leiders niet op die rode knop.  Hoe religieus, fanatiek of autoritair ze ook klinken, als het om zelfbehoud gaat, worden ze ineens rationeel.  Iran, Noord-Korea, Pakistan, ze dreigen, maar ze gebruiken niets dat hun eigen vernietiging betekent.  Kernwapens zijn geen aanvalswapen. Ze zijn een schild. Waarom voelt het dan alsof we op de rand staan? Volg het nieuws,  de wereld instabieler is dan twintig jaar geleden.  Conflicten lopen door elkaar: Gaza, Oekraïne, Taiwan..Iran. Leiders praten harder.  Sociale media bl...

Als mensen het gevoel hebben dat links hen neerzet als dom, problematisch of moreel arm, maakt het weinig uit wat er in de verkiezingsprogramma’s staat. Ze stemmen vaak tegen wie hen die niet voor hun belangen opkomt. Ze kiezen extreem en zeggen: eigenschuld. De publieke omroep laat een overwegend rechts geluid horen. In de late avond, waar de wit kritische onderwerpen behandelt worden, en zelfs in nieuwsuitzendingen zoals 1Vandaag en Nieuwsuur, lijkt het dominante frame vaak te draaien om politieke strijd of persoonlijke meningen. Eva, Kokkelman, en zij van WNL blijven vaak steken in oppervlakkige debatten, terwijl de echte werking van macht en beleid nauwelijks zichtbaar wordt. Er is veel kroegenpraat op t.v. Zelfs programma’s van de EO. De focus ligt vaak op thema’s vanuit een levensbeschouwelijke of zingevingshoek, maar dat betekent niet automatisch dat ze de machtsstructuren achter politiek en economie ontleden. Terwijl mensen met minder geld geloven dat grote bedrijven nodig zijn...

De geschiedenis beweegt in golven. We deinen mee, denken dat we vooruitgaan, maar telkens spoelen we aan op dezelfde plek. Onze wereld is vastgelopen. En dan volgt de klap. Een oorlog. Een wereldoorlog. Elke keer geavanceerder, efficiënter, dodelijker. En elke keer draait het om hetzelfde: geld. Macht. Grond. Ego. Ze verkopen het als strijd tegen een vijand. Een zondebok. Maar dat is slechts het rookgordijn. De ware reden ligt dieper. Land, olie, invloed. En de mannen (het zijn meestal mannen) die hun naam in de geschiedenisboeken willen krassen, ongeacht de prijs. De chaos is al begonnen. Je ziet het op sociale media: iedereen schreeuwt, niemand luistert. Propaganda is niet langer iets van staten. Het komt nu van influencers, van miljonairs met een ringlicht, van techbros met een podcast. De waarheid is vloeibaar geworden. De leugen is een businessmodel. Ik kijk naar het journaal. Oorlogen, opstanden, dreiging. En dan: reclame. Een gezin dat lacht om de geur van een net gewassen handd...

Stel je voor: je bent miljardair. Je bezit een vloot aan brievenbusfirma’s, een trust op Jersey, een villa in Zwitserland en een belastingadviseur die sneller schakelt dan de Belastingdienst koffie kan zetten. En dan komt Nederland, met een opgestoken vinger en een glimlach, zeggen: 'We willen graag dat de sterke schouders meer belasting gaan betalen.' Je zou er bijna van in lachen uitbarsten, als je niet al op je jacht zat, ver buiten de territoriale wateren. Eerlijk gezegd is belasting heffen op miljardairs in Nederland vooral symbolische politiek geworden. We doen alsof we boos zijn, we oefenen in Brussel onze bezorgde gezichten, en we knikken instemmend wanneer deskundigen zoals Gabriel Zucman pleiten voor een wereldwijde belasting van 2% voor superrijken. Maar in de praktijk? Nederland blijkt nog steeds één van de aantrekkelijkste belastingparadijzen voor grootvermogen. Een land waar rijken graag hun geld naartoe brengen, met een netjes imago. En dat mag vooral zo blijven....

Harry lacht nu breeduit. De overwinning van het Verbond van de Redelijkheid lijkt nabij. Maar zonder Timmeramentus, de wijze, strategische leider die zich heeft opgeofferd voor het grotere goed, is hij overgeleverd aan een Duistere tovernaar. Hij is de magiër van duistere spreuken, de meester van populistische retoriek: Wildermort. Wildemort, met zijn leger van haat-heksen, fluistert in de wandelgangen van het Ministerie van Magie: “Zuiver het land, sluit de grenzen, breek de bruggen.” Zijn toverstaf is X, zijn vloek een AI plaatje. En daar staat HarryJetten, de uitverkorene van het Klimaatverbond. Zijn mantel wappert, zijn idealen glanzen, maar de wind is guur. Hij moet zijn mannetje staan tussen de schreeuwende tovenaars van het Lagerhuis, waar elke nuance wordt verbrand als een verboden boek. Zonder Timmeramentus is er geen buffer meer tussen idealisme en opportunisme. Geen mentor die fluistert: 'Het gaat niet om macht, Harry, maar om moed.' Nu moet Harry zelf kiezen: blijft...