Breinbrekers en Verhalen

Niemand zegt nog dat het ene ras beter is dan het andere. Dat spel is voorbij, de scheidsrechter heeft afgefloten, de tribunes zijn leeg. Wie nog met die bal speelt, wordt weggezet, terecht, en verdwijnt in de coulissen van de geschiedenis, tussen de NSB-vaandels en de rassenleer van een eeuw geleden. Maar het spel is niet gestopt. Het is van vorm veranderd. De nieuwe taal zegt niet: wij zijn beter. De nieuwe taal zegt: wij worden bedreigd. Er is een verschil, en het is een verschil dat werkt. Superioriteit vraagt om trots, en trots is verdacht geworden. Bedreiging vraagt om saamhorigheid, en saamhorigheid klinkt onschuldig. Wie zich verenigt tegen een gevaar, is geen racist. Hij is voorzichtig. Hij is een overlevende. Zo wordt het "boreale Europa" een noordelijke beschaving in crisis, geen superieur ras maar een bedreigde soort. Zo wordt vervanging een demografisch feit in plaats van een politiek programma. Zo wordt het woord "elite" een verklaring voor alles wat n...

De oorspronkelijke Nederlander is wit. Dat zei Forum voor Democratie. 17 zetels in de peiling. Nederland staat op zijn kop. Hij bestaat echt, de oorspronkelijke Nederlander. Je kent hem. Hij huurt de Poolse loodgieter in omdat die goedkoper is. Hij kent de Marokkaanse groenteboer bij naam maar vergeet hem in het stemhokje. Hij laat zijn moeder verzorgen door handen die hij nooit de moeite nam te schudden. Hij juicht voor Gravenberch als die scoort voor Oranje. Zingt mee met het Wilhelmus. Maar heeft niet veel op met het koningshuis, want die leven op zijn belastingcenten. Het zijn mensen die zich klein voelen. Die jarenlang het gevoel hebben gehad dat de wereld veranderde zonder dat iemand het hen vroeg. Die niet meer weten waar ze staan. Zij krijgen een vijand aangewezen. Duidelijk. Herkenbaar. Met een gezicht. Racisme geeft hun een vloer terug. Ik mag dan niets hebben, maar ik ben tenminste van hier. Even voor wie het nog niet wist: de Nederlander stamt af van Anatolische boeren, Cen...

Op 4 mei stonden we weer stil. Twee minuten. Kransen werden gelegd, toespraken gehouden, de vlag hing halfstok. We herdenken de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de holocaust, de bezetting. Vandaag vieren we de vrijheid. Mooi. Maar wat vieren we eigenlijk?  Want iets klopt niet. Het ritueel is er nog. De woorden zijn er nog. Maar de inhoud, die is verdampt. 4 en 5 mei zijn tradities geworden. Blinde rituelen, uitgevoerd door mensen en instituties die precies datgene ondersteunen waartegen we zeggen te herdenken. De holocaust begon niet in de gaskamers. Die begon met het aanwijzen van een groep mensen als de oorzaak van alle problemen. De Jood werd de zondebok. Maar dat mechanisme, dat oude, taaie, gevaarlijke mechanisme, is niet verdwenen. Het heeft alleen een ander gezicht gekregen. De Jood van gisteren is de moslim van vandaag. De immigrant. De vluchteling. Wij jutten mensen op om te protesteren tegen azc's, terwijl we de slachtoffers van de holocaust herdenken op de Dam. ...

Iedere kernmacht weet het: een nucleaire oorlog is niet te winnen.  Niet Rusland, niet de VS, niet China, niet Israël, niemand.  De eerste aanval is meteen het begin van het einde. Vergelding volgt automatisch.  Binnen uren verdwijnen steden, binnen weken stort het klimaat in.  Een nucleaire winter maakt geen onderscheid tussen daders en slachtoffers.  Zelfs de “winnaar” sterft mee. Daarom drukken zelfs de meest agressieve leiders niet op die rode knop.  Hoe religieus, fanatiek of autoritair ze ook klinken, als het om zelfbehoud gaat, worden ze ineens rationeel.  Iran, Noord-Korea, Pakistan, ze dreigen, maar ze gebruiken niets dat hun eigen vernietiging betekent.  Kernwapens zijn geen aanvalswapen. Ze zijn een schild. Waarom voelt het dan alsof we op de rand staan? Volg het nieuws,  de wereld instabieler is dan twintig jaar geleden.  Conflicten lopen door elkaar: Gaza, Oekraïne, Taiwan..Iran. Leiders praten harder.  Sociale media bl...

Als mensen het gevoel hebben dat links hen neerzet als dom, problematisch of moreel arm, maakt het weinig uit wat er in de verkiezingsprogramma’s staat. Ze stemmen vaak tegen wie hen die niet voor hun belangen opkomt. Ze kiezen extreem en zeggen: eigenschuld. De publieke omroep laat een overwegend rechts geluid horen. In de late avond, waar de wit kritische onderwerpen behandelt worden, en zelfs in nieuwsuitzendingen zoals 1Vandaag en Nieuwsuur, lijkt het dominante frame vaak te draaien om politieke strijd of persoonlijke meningen. Eva, Kokkelman, en zij van WNL blijven vaak steken in oppervlakkige debatten, terwijl de echte werking van macht en beleid nauwelijks zichtbaar wordt. Er is veel kroegenpraat op t.v. Zelfs programma’s van de EO. De focus ligt vaak op thema’s vanuit een levensbeschouwelijke of zingevingshoek, maar dat betekent niet automatisch dat ze de machtsstructuren achter politiek en economie ontleden. Terwijl mensen met minder geld geloven dat grote bedrijven nodig zijn...

De geschiedenis beweegt in golven. We deinen mee, denken dat we vooruitgaan, maar telkens spoelen we aan op dezelfde plek. Onze wereld is vastgelopen. En dan volgt de klap. Een oorlog. Een wereldoorlog. Elke keer geavanceerder, efficiënter, dodelijker. En elke keer draait het om hetzelfde: geld. Macht. Grond. Ego. Ze verkopen het als strijd tegen een vijand. Een zondebok. Maar dat is slechts het rookgordijn. De ware reden ligt dieper. Land, olie, invloed. En de mannen (het zijn meestal mannen) die hun naam in de geschiedenisboeken willen krassen, ongeacht de prijs. De chaos is al begonnen. Je ziet het op sociale media: iedereen schreeuwt, niemand luistert. Propaganda is niet langer iets van staten. Het komt nu van influencers, van miljonairs met een ringlicht, van techbros met een podcast. De waarheid is vloeibaar geworden. De leugen is een businessmodel. Ik kijk naar het journaal. Oorlogen, opstanden, dreiging. En dan: reclame. Een gezin dat lacht om de geur van een net gewassen handd...

Stel je voor: je bent miljardair. Je bezit een vloot aan brievenbusfirma’s, een trust op Jersey, een villa in Zwitserland en een belastingadviseur die sneller schakelt dan de Belastingdienst koffie kan zetten. En dan komt Nederland, met een opgestoken vinger en een glimlach, zeggen: 'We willen graag dat de sterke schouders meer belasting gaan betalen.' Je zou er bijna van in lachen uitbarsten, als je niet al op je jacht zat, ver buiten de territoriale wateren. Eerlijk gezegd is belasting heffen op miljardairs in Nederland vooral symbolische politiek geworden. We doen alsof we boos zijn, we oefenen in Brussel onze bezorgde gezichten, en we knikken instemmend wanneer deskundigen zoals Gabriel Zucman pleiten voor een wereldwijde belasting van 2% voor superrijken. Maar in de praktijk? Nederland blijkt nog steeds één van de aantrekkelijkste belastingparadijzen voor grootvermogen. Een land waar rijken graag hun geld naartoe brengen, met een netjes imago. En dat mag vooral zo blijven....

Harry lacht nu breeduit. De overwinning van het Verbond van de Redelijkheid lijkt nabij. Maar zonder Timmeramentus, de wijze, strategische leider die zich heeft opgeofferd voor het grotere goed, is hij overgeleverd aan een Duistere tovernaar. Hij is de magiër van duistere spreuken, de meester van populistische retoriek: Wildermort. Wildemort, met zijn leger van haat-heksen, fluistert in de wandelgangen van het Ministerie van Magie: “Zuiver het land, sluit de grenzen, breek de bruggen.” Zijn toverstaf is X, zijn vloek een AI plaatje. En daar staat HarryJetten, de uitverkorene van het Klimaatverbond. Zijn mantel wappert, zijn idealen glanzen, maar de wind is guur. Hij moet zijn mannetje staan tussen de schreeuwende tovenaars van het Lagerhuis, waar elke nuance wordt verbrand als een verboden boek. Zonder Timmeramentus is er geen buffer meer tussen idealisme en opportunisme. Geen mentor die fluistert: 'Het gaat niet om macht, Harry, maar om moed.' Nu moet Harry zelf kiezen: blijft...

Geert Wilders is niet slechts een politicus met scherpe standpunten; hij is het product van een langdurige angst die in ideologie is veranderd. Zijn persoonlijke trauma is een nationaal programma geworden. Wat begon als een reactie op bedreigingen van extremisten, is uitgegroeid tot een ideologie waarin 'de moslim' niet langer een individu is, maar een vijandig collectief. In zijn retoriek is zelfs de hardwerkende Nederlandse moslim niet meer deel van de samenleving, maar een risico of last. De voorzieningen van de staat, zegt hij impliciet, behoren alleen toe aan de 'echte' Nederlanders. Wie in zijn retoriek het woord moslim vervangt door Jood, Surinamer of homoseksueel, hoort meteen de morele contouren van fascisme. Het is een echo van een andere tijd. De taal van uitsluiting, van het aanwijzen van een bevolkingsgroep als bedreiging, schuift gevaarlijk dicht langs het gedachtegoed dat Europa ooit in de afgrond trok. Het is een vorm van morele apartheid, verpakt als pa...

Ze roepen het hard: 'We moeten onze grenzen sluiten.' Want volgens rechts kan de Nederlander het allemaal zelf. De loodgieter, de tomatenplukker, de schoonmaker, de zorgverlener de vuilnisman. Alles uit eigen bodem.   Behalve dat die bodem leeg is.  Nederland vergrijst! Elke dag gaan er meer mensen met pensioen dan erbij komen.   De zorg piept. De bouw kraakt. De horeca zucht. Maar rechts roept: 'We kunnen het zelf.'  Alsof de economie een volkstuin is.   Alsof je tomaten kunt plukken met meningen.   Alsof je een rollator kunt duwen met retoriek.   De realiteit belt aan. Ze spreekt Arabisch, Pools, Engels. En ze werkt. Terwijl jij nog op X zit te roepen dat ze weg moet. Bovendien wil de extreem rechtse Nederlander liever bijstand dan een baan zonder status. Liever klagen dan aanpakken. Liever 'eigen volk eerst' dan 'samen de schouders eronder.' De feiten zijn simpel: als het goed gaat met de economie, stijgt de migratie. Niet o...

Soms gaan mensen de straat op omdat ze niet meer kunnen ademen.   Moslims die voelen hoe hun blik wordt geweerd, hun bestaan wordt verdacht gemaakt.   Ze protesteren niet uit ideologie, maar uit noodzaak.   Een poging om zichtbaar te blijven in een samenleving die hen liever overslaat.  Soms gaan mensen de straat op omdat ze vinden dat anderen te veel ademen.   Opstandelingen die hun land zien veranderen, hun tradities verdwijnen,   hun woede richten ze op de ander die ‘elders’ vandaan komt.   Hun protest is geen verdediging, maar een poging tot wissen van zij die hier niet horen. Beide groepen zeggen: 'Wij worden bedreigd.' Beide groepen voelen zich verraden, genegeerd, geminacht.   En vroeg of laat, als frustratie geen taal meer vindt, wordt protest agressie.   Niet om gehoord te worden, maar om te overschreeuwen, desnoods te vernielen. Dan vervaagt het verschil tussen verdediging en aanval. ...

Achter de schermen van onze glanzende apparaten, achter de façade van democratische instituties, wordt een nieuwe wereld gebouwd. Het zijn geen gekozen leiders, maar technologische architecten, de zogeheten techbro’s, die met code, data en algoritmes een samenleving vormgeven waarin controle belangrijker is dan keuze. Deze technocratie heeft geen tanks nodig. Ze heeft onze aandacht. Onze verslaving aan schermen, onze honger naar bevestiging, onze angst om buitengesloten te worden. Democratie wordt niet in één klap afgebroken, maar langzaam uitgehold, door surveillance, door manipulatie van informatie, door het vervangen van menselijke besluitvorming door ondoorzichtige systemen. Wat de techbro’s nodig hebben om hun wereld te bouwen, is chaos. En die chaos leveren wij zelf, dagelijks, vrijwillig. We zijn niet alleen slachtoffers. We zijn ook daders. Zodra we een beetje macht krijgen, een platform, een volgersaantal, een algoritmisch voordeel,  gebruiken we die om anderen te onderd...

Uit het niets, wat leek, verschenen ze in de mailbox van de redactie. Niemand wist wie achter de columns zat. Ze verschenen op onregelmatige tijden, onder een naam die nergens geregistreerd stond. De stijl was scherp, de timing genadeloos. En het ergste? Ze waren beter dan de onze.  Eerst dachten we dat ze van onze stagiair kwamen. Iemand met te veel tijd en een giftige pen. Maar toen Zeno V. zijn tiende column publiceerde. Het verscheen om 03:14 uur. Geen intro, geen context. Alleen:  'Het is officieel: de redacteuren zijn overbodig, en ik heb daar net een perfect artikel over geschreven.  Niemand wilde het toegeven, maar de column was goed. Te goed. De zinnen sneden waar wij nog polijstten. De metaforen waren rauw, trefzeker. En die openingszin? Die bleef hangen als een rookwolk: Het is officieel: de redacteuren zijn overbodig... De koffiemachine bleef onaangeroerd. Op de muur van de vergaderzaal schreef iemand met stift:              ...

Wat zich voordoet als bezorgd burgerschap is vaak niets meer dan een zorgvuldig georkestreerde campagne. Een jonge vrouw die zich profileert als 'van het volk' poseert met Wilders en Baudet alsof ze hun nichtje is. Maar achter haar staat een machine. Je hoeft alleen maar naar haar X-account te kijken: 'Rechtse Els', aangemaakt in 2009. Toen was ze tien! Nee, dit is geen spontane woede. Dit is strategisch geplande agitatie. Extreemrechts heeft geleerd van de VS: hoe je met memes, sentiment en schijnoprechtheid de macht naar je toe trekt. En ze zijn hier. Ze zijn georganiseerd. Ze zijn meedogenloos. Els is geen burgeractivist. Ze is een zorgvuldig gepositioneerde pion in een groter schaakspel. Achter haar staat een grimmige, goed geoliede groep die zich niet zomaar gewonnen geeft. Ze weten precies hoe je misleiding, emotie en framing inzet om een samenleving te kantelen. Op internet circuleren filmpjes van het belaagde D66-kantoor. Je hoort duidelijk een Nederlander roepe...

Er is me weer wat opgevallen in het politieke landschap. Rechts, ooit de trotse anti-deugbrigade, heeft de deugkroon opgezet en paradeert nu als moreel kompas van de natie. De ironie druipt ervan af. Dezelfde stemmen die jarenlang 'woke' afschilderden als een gevaar voor de vrije meningsuiting, eisen nu stilte en respect voor hun eigen heiligen. Kritiek op hun retoriek? Onfatsoenlijk. Vragen bij racisme? Haatzaaien. Israël bekritiseren? Antisemitisme. En Charlie Kirk? Die mag je niet eens postuum aanspreken op zijn giftige erfenis. Het is alsof rechts een morele make-over heeft ondergaan, maar dan met de finesse van een dronken kapper. De tongen die jarenlang vlijmscherp waren, worden nu met geweld uit monden getrokken. De rollen zijn omgedraaid: de provocateur is het slachtoffer geworden. En jij, met je nuance en je ongemakkelijke vragen, bent ineens de extremist. De strategie is simpel: z eg iets gruwelijks.    Bijvoorbeeld: 'Migranten zijn een plaag.' Wacht op ver...

Wie beschermen we?  Het kan niet, het mag niet,  dat moord wordt bedekt met zwijgen.  Een ideologie die uitroeit,  en wij moeten stil blijven? Democratie brokkelt af in handen  van hen die haar misbruiken.  En wie zingt, schrijft, tekent protest  wordt geacht te bukken, weg te duiken? Wie is het slachtoffer? Niet zij die macht bezitten,  een volk uitgemoord,  door oorlogsmisdadigers zonder geweten, die mensenlevens breken en hun namen doen vergeten. Mag men niet uithalen,  niet schreeuwen, nergens voor staan?  Als protest wordt verboden,  Hoe kunnen we dan tegen onrecht in gaan?

Geen beer, zalm of leeuwerik kent een God. Alleen de mens, begiftigd met zelfbewustzijn en een ontembare verbeelding, weeft verhalen om de chaos van het bestaan te ordenen. Voor mij is het geloof geen werkelijkheid die van buitenaf tot ons komt, maar een illusie die wij zelf hebben voortgebracht. Het is de echo van onze angst voor het onbekende en ons verlangen naar samenhang. Ludwig Feuerbach zag dit scherp: de mens projecteert zijn eigen eigenschappen in het oneindige en aanbidt vervolgens zichzelf in de gedaante van God. Deze illusie is des te schrijnender omdat er een alternatief denkbaar was. Stel dat de mens, in plaats van mythes te verzinnen, van meet af aan had gekozen voor rationaliteit en logica. Dan had hij zijn energie niet verspild aan het dienen van onzichtbare machten, maar gebruikt om samenwerking en wederkerigheid te organiseren. Bezit was dan verdeeld uit inzicht, bestuur gebaseerd op kundigheid, identiteit gevormd door ervaring. De natuur zelf had voldoende inspirati...

Steeds vaker zie je hoe rechtse partijen linkse politici neerzetten als monsters. Kijk naar hoe Frans Timmermans wordt afgebeeld: niet als iemand met ideeën, maar als een bedreiging. En dat werkt. Vooral bij jonge mensen die nog zoekend zijn, die zich afvragen wie ze kunnen vertrouwen. Maar laten we eerlijk zijn: die beeldvorming is geen toeval. Het is een strategie. Want zolang jongeren zich afkeren van progressieve politiek, blijven ze straks zonder woning zitten. Zonder zekerheid. Zonder toekomst. Rechts is er voor de mensen die al veel hebben: de grootverdieners, de huiseigenaren, de beleggers. Zij verdienen aan de woningnood, terwijl starters verdrinken in wachttijden en torenhoge huren. En ondertussen worden mensen in de provincie bang gemaakt voor migranten, alsof zij het probleem zijn, terwijl het echte probleem zit in beleid dat verdeelt in plaats van verbindt. Het is tijd om door die rookgordijnen heen te kijken. Rechts verkoopt stilstand, angst en verdeeldheid. Maar wij hebb...

Er is oorlog. Al eeuwen. In naam van God, zeggen ze. Maar ik zie geen god. Ik zie mensen. Mensen met vlaggen, wapens, slogans en heilige boeken, die als messen snijden. Geloof leeft niet buiten de mens. God spreekt niet uit de hemel, maar uit de mond van zij die denken dat ze Hem begrijpen. En daar begint het. Daar begint de waanzin. Want zonder mensen geen kerk, geen moskee, geen tempel, geen Torah, geen Thora-staat. Zonder mensen geen jihad, geen kruistocht, geen  ‘defensieve genocide’. Zonder mensen geen God die zegt: 'dood je vijand, want Ik wil het zo.' De mens interpreteert. En dus ontspoort her. Altijd. Want de mens maakt van zijn angst een geloof. Van zijn pijn een profetie. Van zijn machtsdroom een gebed. En noemt het dan waarheid. En wie die waarheid niet deelt? Die moet branden. Verdwijnen. Weg. God wil het. Toch? Nee. Dit is geen goddelijk plan. Dit is geen hemelse straf. Dit is niets meer dan het falen van de mens in vermomming van vroomheid. Massahysterie, heilige...

Mijn uitgangspunt is duidelijk: ik wil geen dierenleed, ik wil het klimaat niet nog verder de vernieling in helpen. Maar ik ben opgevoed met vlees, met kaas, met smaken die diep in mijn geheugen gegrift staan. En eerlijk is eerlijk: ik vind het lekker. Het is een eindeloos gevecht. Ik hou van koken, maar soms heb ik er geen zin in. Dan lonkt gebakken vis of een makkelijke maaltijd. Terwijl ik weet: ergens anders op de wereld zitten kinderen die honger hebben. Soms krijg ik daardoor geen hap meer door mijn keel. Het nieuws helpt ook niet. Het is één en al kommer en kwel. Maar ik sluit mijn ogen niet. Ik vind het een morele plicht om mezelf op de hoogte te houden. Al zit ik te kijken met water in mijn ogen.  Elke dag een stortvloed van meningen komen er op mij af . Beelden. Recaties.  Het gedrag van mensen. De politiek die verdeelt. De voedselindustrie die ons keer op keer misleidt. We worden op het verkeerde been gezet, zodat we maar blijven kopen. Zodat we maar blijven slikken...